غم همه عالم چقدر ميشه؟....ميشه يه ميزاني براش در نظر گرفت؟....هموني كه به نظر من نمي شه اندازه گيريش كرد الان رو دلم داره سنگيني مي كني...جوري كه بدنم بهش واكنش نشون داده و به جاي فرو دادن غذا...فقط عمل عكسش رو انجام ميده.... اويل اسفند ...وقتي من داشتم يه كم استراحت روحي و رواني مي كردم...و گاهي يه لبخند آروم ناخود آگاه رو لبم مي امد...يه روز برادر و خواهر ماني امدن پيش من....منم با ماشين تصادف كرده بودم...اعصابم به شدت خراب بود..در كمال بي ادبي و از قصد...دم خونه قبولشون كردم و حتي تعارف نكردم رو پله هاي خونه پدرم بشينن..(حدس مي زدم بايد مسئله مهمي باشه كه از خواهرش

مي خوام بگم...چي ميشه همه نقشهاي زندگي مو بدم....يه نقش كوچيك عاشقانه بهم بدن...

امدم بگم....بعد از عاشورا قراره برگردم پيش ماني

دوباره زير يه سقف....البته به صورت موقت....خونه خودم همون طور مي مونه....منو پسري ميريم خونه اش

تا ببينيم...چي ميشه

برام دعا كنيد

اين روزها گريه امونمو بريده.....هنوز به تصميم موقتم هم اطمينان ندارم....

---

نتونستم.....

گذاشتم واسه بعد محرم و صفر....شايد آروم شدم....شايد روحيه ام بهم اجازه داد

نميدونم چند نفر فيلم زن دوم رو ديديد...موضوع فيلم مردي كه زن و بچه اش از ايران رفتن و اين آقا با خانومي از دواج كرده و زندگي عاشقانه اي دارن....تا اينكه يهو زن و بچه آقا برمي گردن....و اون خانوم هم از زندگي آقا خارج ميشه ديدن اين فيلم منو خيلي تحت تاثير قرار داد....همونجا تو سينما...باآهنگ داريوش كه بازيگر مرد يه موقع هاي خاصي بهش گوش مي داد......شام مهتاب.... گريه كردم...ماني كلي بهم خنديد.... الان همون حالو دارم ميدونم بايد برگردم و با ماني زندگي كنم....ماني و پسري ولي دلم اون طرف مبهم قضيه هم گيره

شوق دوباره امدن عيد برام جذاب تر ميشه...چون پسرم كه كلاس اولي شده رو مي خوام ببرم مسافرت تا خستگي در كنه برخلاف سالهاي قبل مي شينم پشت ماشين تازه اي كه خريدم و از رانندگي دوري مي كنم موهايي كه حالا بعد از دوسال گذشت از كوتاهي انقلابيم بلند شدن و تا رو شونه هام مي يان رو باز مي كنم و مي سپارمش به باد جاده و جنگل پسرم كه تمام طول مسافرت روي پام مي شينه رو محكم بغل مي كنم ....و تو گوشش ميگم...چشماتو ببند و هواي تازه و نم دار شمال رو نفس بكششششش ماني هر از گاهي زنگ مي زنه ....خبر ازمون ميگيره....كه كجاييم...و تو جاده برامون اتفاقي نيفتاده؟....و گاهي هم غر مي زنه كه بايد

پوست کلفت شدن چیزی نیست که مرد ها دوست داشته باشند. رسیدن به حقیقت ِتلخ و زننده و حرف زدن از آن، باب ِمیل ِمردها نیست. مردها در انتها زنی را انتخاب نمی کنند که به جای ِخریدن رژ ِلب ها، کتاب می خرند. آن ها دست های ِ سفید و همیشه لاک زده را دوست دارند. نه دست هایی که لای ِصفحات کتاب جامی مانند و جوهری می شوند در هر بار نوشتن ِ داستان های بلند و کوتاه. مردها همیشه ی ِتاریخ، بهترین شاعرها بودند، اما معشوقه شان شاعر نبوده اند دراصل. معشوقه ی ِآن ها زنی سبک بال و رها و بی خیال بود با صورتی جوان و شاد و دست هایی زیبا و مغزی عادی. مردها ترجیح می دهند در کافه ها ب